Ongelijk krijgen is een cadeau

Ongelijk krijgen, en dat ten volle beseffen, is een mooi cadeau. Op het moment dat het besef tot je doordringt, zet dat een geleidelijke bewustwording in gang van de eigen beperkingen. Een gevoel van “oei, ik weet het toch niet”.

Confrontatie met ongelijk krijgen

Af en toe confronteren anderen ons met onze eigen beperkingen. Dat is niet altijd zo duidelijk als “Je hebt ongelijk.” Nee, je beseft het zelf: ineens of na een geleidelijk proces. Dat is niet altijd een fijne ervaring: het kan als kritiek aanvoelen en ons voor even uit balans halen. Maar al snel dringt het besef door dat je misschien niet alles weet en je ziet een kans om bij te leren. Het prikkelt je hersenen.

Je beseft dat je ongelijk hebt, en handelt ernaar. De juiste gedragskeuze is niet je eigen ongelijk proberen te argumenteren, of preken, verantwoorden, met de vinger te wijzen, de ander te overreden, schuld toe te kennen of iemand te schande te zetten… Allemaal zijn het uitingen van slecht leiderschap, van “het baasje” dat gelijk wilt halen.

Reageren op ongelijk krijgen

De juiste reactie op ongelijk krijgen, is er één van dankbaarheid voor de geboden leerkansen. Dank dat je me iets leert, mijn ogen opent, mij een inzicht bijbrengt… Dank dat je me laat groeien en me de ruimte geeft om dat te doen.

In de politiek is dat soms anders. Als de haaien rond je cirkelen om je op te peuzelen bij de eerste de beste kans, dan spelen andere mechanismen. Hetzelfde wanneer bepaalde concurrenten een moment van zwakte bespeuren. En toch … ook dan is een win-win mogelijk. Op de langere termijn is dat wellicht altijd de betere keuze, zeker wanneer de rollen in de toekomst eens omgekeerd zullen zijn.

Weet wanneer je gewonnen hebt

Je kunt een discussie winnen. Het is mogelijk. Toch zie je in sommige discussies mensen doorgaan voor de “afmaak” als ze al gewonnen hebben. Als ze al gelijk hebben gekregen. Doe dat niet. Je neemt de groeiruimte van de ander weg en dwingt hem als het ware om opnieuw te reageren of zich af te sluiten. En je bereikt niets.

Stop wanneer je gewonnen hebt, wanneer je ziet dat de ander een inzicht heeft verworven, tot een besef is gekomen, tot inkeer kwam. En stop. Geef ruimte om te groeien. Dat laatste schepje bovenop is soms een schep te veel. En dan keer je de rollen opnieuw om. Er komt een defensieve reflex. En een offensieve. En het begint weer van voren af aan.

Terwijl als je op het juiste moment even stopt, en weer begint met de ander op te bouwen, je de resultaten van het meningsverschil gunstiger maakt. Je helpt de ander het inzicht uit te diepen. Te verbreden en te internaliseren. Te groeien. Het is een subtiel evenwicht dat niet iedereen aanvoelt of beheerst. Maar het is o zo verrijkend als je zo’n moment mag meemaken. Je ziet aan de ogen van de ander dat dit moment een kantelpunt is. Een vóór en een ná.

Een mijlpaal van inzicht. Communicatie voor gevorderden.

Ik ben benieuwd naar jouw reactie! Deel ze hier.

Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: