De hemel bestormen: een ontgoocheling?

De hemel bestormen kan uitdraaien op de grootste ontgoocheling: je doel eindelijk bereiken. Wie lange tijd intensief naar een groot en belangrijk doel toewerkt, is soms onvoldoende bezig met een nieuw doel te stellen. En dat is een risico.

De hemel bestormen in het oosten

De hemel bestormen is een beeld dat ik uit een boek haal. In Zen of het konijn in ons brein (Tom Hannes – Zen of het konijn in ons brein “AM”), las ik over de Asura, of de Hemelbestormer, die vanuit ‘grijpen’ (zoogdierenbrein) probeert om de hemel, zijn doel, te bereiken. Hij steekt al zijn energie in zijn drang om de hemel te zien. Maar eens het zover is, zijn doel verliest en ongelukkig wordt. (Het boekje leest vlot en aangenaam: een aanrader.)

De hemel bestormen in topsport

Dit beeld gaat niet echt op voor topsport, alhoewel je daar snel aan denkt. Zelden hoor je een topsporter zeggen dat er maar één doel is in een seizoen. Van zodra de medaille binnen is, is er weer een andere competitie die zich aankondigt. Ze worden daar heel goed in begeleid.

Sporters vieren hun succes en gaan dan weer back to business. En als ze verliezen, is er ook weer een doel om hen af te leiden. Tenzij de sporter zelf na een doel besluit om de topsport vaarwel te zeggen en een nieuw pad in te slaan.

Dit is een gezonde manier om met doelen om te gaan. Er zijn immers altijd nieuwe doelen, je werkt proactief en je viert je successen. Die heb je te danken aan de inspanningen van velen, niet alleen aan die van jezelf.

De hemel bestormen in je carrière

Het gegeven van de hemelbestormer is ook herkenbaar voor werknemers of middle managers die promotie maken. In onderwijs geldt hetzelfde voor een leraar die al dan niet plots een selectie- of bevorderingsambt aanneemt. Dat is onderwijsjargon voor ambten als directeur, adjunct-directeur, TAC …

De hemel bereikt? Wat nu?

Als iemand -soms jarenlang- ernaar streeft om zo’n leidinggevende functie op te nemen, volgt af en toe een ontgoocheling. Het doel is bereikt. Of de functie is niet wat je ervan verwachtte. De hemel is niet zo perfect als je je voorstelde. Verlies aan motivatie loert om de hoek. Wat dan?

Weggaan

Een mogelijke keuze is weggaan. Terug naar je oude job, maar die heb je misschien om een reden verlaten. Solliciteren naar een job in een andere omgeving kan ook. Of zelfstandige worden. Of aan jobcrafting doen.

De mogelijkheden zijn er, maar als leidinggevende zijn die niet zo eenvoudig. Voor veel mensen, en ook recruiters, is leider zijn geen (echte) job. Ze kunnen zich er soms niets bij voorstellen, of hebben er geen ervaring mee. Of ze vragen net een heel pakket inhoudelijke kennis die eigenlijk in de organisatie zit. Het is soms moeilijk om opnieuw als leider elders aan de slag te gaan.

Weggaan is een keuze. Soms eenvoudig, soms helemaal niet. Soms de juiste, soms ook helemaal niet. Je bent de enige die daar iets nuttigs over kan zeggen. Het nadeel van weggaan is dat je misschien een groeikans mist. Er is, behalve weggaan, ook een andere mogelijkheid.

Transformeren in de diepte

Als je eigenlijk niet weg wilt (of kan), zet het streven naar een nieuw doel zich snel weer in binnen je kader. Bijvoorbeeld de nieuwe functie behouden en erin groeien. Een transformatieproces trekt zich op gang. In mijn geval de transformatie van leraar of coördinator (lesgeven, creëren…) naar schoolleider.

Zo’n transformatieproces vraagt een hele ommezwaai in ontwikkelde vaardigheden en houdingen. Leiden is niet hetzelfde als niet leiden. Het staat er haaks op. Een leider delegeert creatieve opdrachten naar zijn medewerkers, en steunt hen in de ontwikkeling van zichzelf en hun werk. Zonder te micromanagen. Dat vraagt veel loslaten en veel bijleren over zaken die je voorheen niet beheerste. De job zelf evolueert weg van zelf doen, naar een totaal andere invulling. En dat is niet voor iedereen weggelegd.

Vooraleer ik leidinggevende werd, was ik gewoon leraar. Dat was een fijne, creatieve job. Voor mij bleek leraar een stepping stone. Ik werd pas echt leider toen ik een aantal zware fasen had doorworsteld (zoals velen van mijn collega’s) en ik tegen grenzen was aangelopen.

Zo’n transformatie is essentieel eens je je doel bereikt. Je zoekt immers nieuwe doelen en nieuwe uitdagingen. Voor mensen zoals ik is dat zelfs heel belangrijk. Niets is zo vreselijk als “gewoon je job doen”. Eigenlijk is dat een vorm van volgen en niet leiden, denk ik.

Zet niet alles in op één doel

Maar transformeren in de diepte heeft ook nadelen. Je mist het deel van je job dat je graag doet of goed kon. Als je lange tijd je energie in één doel stak, is het niet eenvoudig om dat te wijzigen. Het risico bestaat dat je dat gemis compenseert met gewoon meer werk.

Mijn advies is: zoek je invulling van iets dat je mist ergens anders, náást je job. Bij mij is Viorella zo ontstaan. Ik schrijf even vaak als vroeger, maar niet meer altijd voor mijn dagtaak. Viorella geeft me die noodzakelijke creativiteit, én bakent mijn werk en privé beter af. Er is immers meer dan werken alleen.

Word coach van een sportteam, ga kalligrafie doen, voeg je bij een koor, klus in huis, start een bijberoep. 🙂 De mogelijkheden zijn onbeperkt. Zoek tot je iets vindt dat je aanspreekt. Of varieer door verschillende dingen toe te voegen of te combineren. Of wissel ze snel na elkaar af.

Ook hierin speelt Viorella een rol. Iedereen leider houdt in dat méér mensen zich kunnen informeren over wat het betekent om leider te zijn of worden, en zo sneller die evolutie door te maken. Of -verstandiger soms- er niet eens voor te kiezen. En als je toch verkeerd kiest: combineer dan tot je het geheel wel fantastisch vindt.

Ik ben benieuwd naar jouw reactie! Deel ze hier.

Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: